De radio staat de hele dag aan voor het geluid
Ik betrap mezelf erop dat ik de radio aanzet zodra ik beneden kom, en pas uitzet als ik naar bed ga.
Niet omdat ik luister. Ik zou u niet kunnen vertellen wat er is gezegd. Het gaat om het geluid, om het idee dat er iemand aan het praten is in huis.
Het stilste moment van mijn dag is als het journaal van acht uur is afgelopen en ik de knop omdraai voordat ik de trap op ga. Dan hoor je de klok in de gang. Die heeft daar veertig jaar gehangen en ik heb hem nooit gehoord toen Gerrit er nog was.
Ik heb het er nooit met iemand over gehad, want het is ook zoiets kleins. Je gaat de huisarts niet bellen omdat je de radio aan hebt staan. En tegen mijn zoon zeg ik het niet, want die maakt zich dan zorgen en dan ga ik hem geruststellen en dan schiet niemand er wat mee op.
Dus dan schrijf ik het hier maar op.
Doet iemand anders dit ook? Ik heb altijd gedacht dat het gek was.
6 reacties
Bij mij staat de televisie aan, van vier uur 's middags tot ik naar bed ga.
Ik kijk er niet naar. Ik zit er met een boek naast, en soms merk ik pas na een uur dat er een programma bezig is waar ik niks van heb meegekregen. Maar het is alsof er iemand in huis is die af en toe wat zegt.
Ik heb me daar lang voor geschaamd, alsof het een teken is dat je het niet redt. Nu denk ik: het is gewoon een manier om de dag door te komen en er zijn slechtere.
Niet gek. Ik zet altijd een podcast op als ik kook, altijd dezelfde twee mensen, en die praten dan over niks bijzonders.
Wat mij opviel toen ik ermee begon: ik ben langzamer gaan koken. Ik maak er echt werk van, terwijl ik daarvoor met een bakje voor de televisie zat. Dus dat geluid heeft er ook voor gezorgd dat ik weer een beetje voor mezelf zorg.
Ik praat tegen de hond. Die antwoordt niet, maar hij kijkt me wel aan en hij legt zijn kop schuin alsof hij erover nadenkt.
Eerlijk gezegd is dat beest de reden dat mijn dagen nog een vorm hebben. Hij moet er vier keer uit, dus ik kom vier keer buiten, en op de hondenuitlaatplek staan altijd dezelfde drie mensen. We praten over niks. Maar het is wel iets.
Ik praat tegen mijn planten. Dan bent u nog nergens.
In alle ernst: mijn moeder deed dat ook en wij vonden dat als kind vreselijk zielig. Nu ik hier zelf zit snap ik het. Je stem is ook een gereedschap, en als je hem een dag niet gebruikt gaat er iets roesten.
Ik lees sinds een tijdje 's avonds hardop. Een half uur uit een boek, tegen de kamer. Klinkt idioot en het helpt.
Wat fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb dit bericht een paar keer teruggelezen als het tegenzat.
Truus, dat hardop lezen ben ik ook gaan doen. Ik doe het uit de krant, aan tafel. Voelde de eerste keer bespottelijk en nu is het gewoon wat ik doe.
Ik ben 24 en ik doe precies hetzelfde, alleen dan met YouTube op de achtergrond. Meestal iemand die een spel speelt of iets uitlegt waar ik geen interesse in heb.
Dus het ligt niet aan de leeftijd. Ik denk dat wij allemaal hetzelfde doen en dat niemand het hardop zegt omdat je bang bent dat je de enige bent.