Ik durf dit eigenlijk niet te schrijven
Ik zit hier al een half uur naar dit lege vak te kijken en ik heb het al twee keer weggegooid.
Ik ben Marieke, 54, gescheiden sinds 2021, twee volwassen kinderen die het prima doen en hun eigen leven hebben. Ik werk drie dagen in een verpleeghuis. Op papier is er niks aan de hand met mij.
En toch schrijf ik dit, want ik ben doodeenzaam en ik schaam me daar kapot voor.
Het gekke is dat ik de hele dag mensen om me heen heb. Ik was ze, ik kleed ze aan, ik hoor de mooiste verhalen van mevrouwen die mijn naam niet meer weten. Ik geef aan een stuk door. En dan fiets ik om vijf uur naar huis, doe de deur open, en het is stil. Niet erg stil. Gewoon stil. Er ligt geen post die niet van mij is, er staat geen kopje van iemand anders in de gootsteen.
Wat me het meest dwarszit is niet eens dat er niemand is. Het is dat ik niemand heb om te zeggen dat het een rotdag was. Zo'n zin van vijf woorden, meer heb ik niet nodig. En die kan ik nergens kwijt.
Je hoort altijd dat eenzaamheid iets is van oude mensen die niet meer de deur uit komen. Ik ben niet oud en ik kom prima de deur uit. Ik snap zelf ook niet goed hoe ik hier ben beland.
Dat is het. Meer heb ik even niet.
5 reacties
Ik heb je bericht nu drie keer gelezen en ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar ik wilde wel dat je weet dat het gelezen is.
Dat stuk over die vijf woorden herken ik. Bij mij is het na een dag in de schuur: dan heb ik iets gemaakt en is er niemand aan wie ik het kan laten zien. Dat lijkt niks voor te stellen en het vreet toch.
Schamen hoeft niet. Je bent hier zeker niet de enige, dat merk je vanzelf.
Wat moedig dat je dit hebt opgeschreven, Marieke. En wat herkenbaar dat je het twee keer hebt weggegooid, dat heb ik met mijn eerste bericht ook gedaan.
Ik denk dat het schamen vooral komt doordat wij zijn opgegroeid met het idee dat je je eigen boontjes dopt. Dat je pas mag klagen als er echt iets aan de hand is. Maar er is iets aan de hand. Alleen zijn is geen luxeprobleem.
Ik ben blij dat je het toch hebt gepost.
Eenzaamheid heeft geen leeftijd, kind. Ik ben 72 en jij 54 en we zitten in precies hetzelfde schuitje, alleen zit ik er wat langer in.
En je hebt gelijk over dat werk. Ik heb veertig jaar in de thuiszorg gezeten en ik was bij veel mensen de enige die die dag langskwam. Ik dacht toen dat ik het snapte. Nu snap ik het pas echt.
Dit was het eerste bericht dat ik hier las, ergens in de zomer van 2024, en het is de reden dat ik ben gebleven in plaats van weer weg te klikken.
Ik was net gescheiden en zat in precies dat gat dat je beschrijft. Dat je niks concreets mist maar alles tegelijk een beetje. Ik had er geen woorden voor en jij had ze wel.
Dank je wel dat je het hebt durven typen. Serieus.
Ik kijk hier nu twee jaar later nog eens naar en ik moet zeggen: er is best wat veranderd. Niet spectaculair, ik heb geen nieuwe vriendenkring uit de lucht getoverd. Maar ik ken hier nu een paar mensen bij naam, ik wandel elke week met iemand, en ik heb laatst gewoon bij Joost aan tafel gezeten.
Als je dit leest en je zit waar ik toen zat: het eerste bericht is het zwaarst. Daarna wordt het lichter.