De buurvrouw heeft me een appeltaart gebracht
Kort berichtje, want ik wilde dit ergens kwijt en ik heb niemand om het tegen te zeggen. Dat is een beetje het hele punt van dit bericht.
Ik ken mijn buurvrouw nauwelijks. We wonen drie jaar naast elkaar en we knikken in de gang. Ik weet dat ze Ans heet omdat het op haar brievenbus staat.
Vanmiddag werd er gebeld en stond ze voor de deur met een halve appeltaart, omdat ze er twee had gebakken voor een verjaardag en er een over had.
Ik heb gevraagd of ze binnen wilde komen. Dat was eigenlijk een reflex en ik schrok er zelf van, want mijn huis was een rommel.
We hebben veertig minuten in de keuken gestaan. Over de verbouwing beneden, over dat de lift alweer stuk was, over haar zoon in Duitsland. Nergens over dus. Ze heeft niet gevraagd of ik alleen woon en ik heb niet verteld dat ik hier soms hele weekenden niemand spreek.
En nu zit ik hier met een stuk taart en ik voel me een ander mens.
Dat vind ik eigenlijk het gekste. Er is niks veranderd. Ik ken haar nog steeds niet echt. Maar er is vanmiddag iemand in mijn keuken geweest en dat blijkt genoeg te zijn voor een hele dag.
Zo weinig heeft het blijkbaar nodig. Ik weet niet of ik dat nou hoopvol vind of juist verdrietig.
5 reacties
Wat een schat van een buurvrouw, en wat goed van u dat u haar binnen heeft gevraagd. Dat is de moeilijkste kant van zo'n moment, want de meeste mensen zeggen dank je wel en doen de deur weer dicht.
En dat laatste wat u zich afvraagt: allebei denk ik. Het is hoopvol omdat het zo weinig hoeft te zijn. Het is verdrietig omdat het zo zelden gebeurt.
Dit is precies waarom deze categorie er is en ik ben blij dat je hem gebruikt.
Ik merk dat ik hier vooral de zware verhalen lees, ook de mijne, en dan ga je denken dat het altijd zwaar is. Terwijl het meestal gaat zoals bij jou: dat er ineens veertig minuten zijn waarin het gewoon goed is.
En nog iets. Je schrijft dat je huis een rommel was en dat je er toch iemand binnenliet. Ik denk dat daar meer moed voor nodig is dan voor de helft van wat hier verder staat.
Ik ga morgen wat naar mijn onderbuurman brengen. Die is 80 en ik hoor hem elke ochtend om zes uur zijn radio aanzetten en verder eigenlijk niks.
Ik heb er drie jaar over gedaan om dat te bedenken en jouw bericht duwde me eroverheen. Ik kan alleen niet bakken, dus het worden koekjes uit een pak. Ik hoop dat het telt.
Mooi. Zo simpel kan het dus zijn.
Ik moet toegeven dat ik dit soort dingen zelf nooit doe. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik altijd denk dat ik stoor. Ik ga er deze week over nadenken.