Drie jaar weduwe en niemand vraagt er nog naar
Kees is in maart 2022 overleden. We waren 41 jaar samen, waarvan 38 getrouwd.
De eerste maanden was het huis vol. Kaarten op de schoorsteen, bloemen die ik niet kwijt kon, mensen op de stoep met ovenschalen. Iedereen vroeg hoe het ging en ik zei dat het wel ging, want dat zeg je. Ik heb toen tegen mijn zus gezegd dat ik het bijna vermoeiend vond, al die aandacht.
Daar denk ik nu anders over.
Nu, drie jaar later, vraagt niemand er meer naar. Ik zie dezelfde mensen, ik zit in hetzelfde koor, ik pas op dezelfde kleinkinderen. Maar Kees komt niet meer ter sprake. Alsof hij een onderwerp was dat een houdbaarheidsdatum had.
En dat is ook logisch, dat snap ik echt. Het leven gaat door en niemand kan drie jaar lang blijven vragen.
Maar ik mis hem nog elke dag. Niet meer op die manier van in het begin, dat rauwe. Het is nu meer dat hij overal ontbreekt. Bij het nieuws waar hij iets van zou vinden. Bij een grap die alleen hij zou snappen. Bij het opruimen van de zolder, waar ik nog steeds niet aan durf te beginnen.
Wat ik hier eigenlijk wil zeggen is dit: het rouwen gaat langzaam liggen. Dat is waar en dat is fijn. Maar er komt iets voor in de plaats waar niemand het over heeft, en dat is gewoon alleen zijn. En daar is geen kaartje voor.
5 reacties
Dank je Marieke.
Vandaag matig, eerlijk gezegd. Het is vandaag zijn verjaardag geweest en dat had ik onderschat. Ik heb bloemen op tafel gezet alsof er iemand komt.
Maar het scheelt echt dat iemand het vraagt. Dat is denk ik het hele punt van mijn bericht en ik merk het nu meteen.
Wat een goed opgeschreven verhaal, Annelies. Dat verschil tussen rouwen en alleen zijn: daar heb ik nooit woorden voor gehad en nu wel.
Bij mij is Gerrit in 2015 gegaan. Wat ik nog steeds het gekste vind is dat ik hem het meest mis bij de kleine dingen. Niet bij Kerst, want daar bereid je je op voor. Maar op een dinsdagavond als er iets op televisie is waar hij commentaar op zou geven. Dan hoor ik hem bijna en dan is het helemaal stil.
Dit raakt me. Bij mij is het mijn moeder in plaats van een partner, dus het is niet hetzelfde, maar dat wegvallen van de aandacht na een paar maanden is precies zo gegaan.
Ik denk dat er een soort onuitgesproken termijn bestaat. Zes weken voor een ouder, een half jaar voor een partner. Daarna wordt er van je verwacht dat je het opgelost hebt.
Ik ben mijn Piet in 2019 verloren, we waren 51 jaar getrouwd.
Mensen zeggen dat het went. Dat is niet waar. Wat wel gebeurt is dat je ermee leert lopen, zoals met een knie die niet meer helemaal doet wat hij moet. Je gaat er niet minder mank om, je regelt het alleen anders in.
Wat mij heeft geholpen is over hem blijven praten, ook als anderen dat niet meer doen. Ik noem zijn naam gewoon. In het begin werd het dan even stil aan tafel, nu niet meer. Mensen volgen je daarin, ze durven het zelf alleen niet te beginnen.