Zondagmiddag zonder de kinderen
Om het weekend breng ik ze zondag om vijf uur terug bij hun moeder. Lieve pakt haar tas, Daan vergeet altijd iets, ik zwaai bij de auto, en dan rijd ik terug.
Het is de rit van twaalf minuten die het probleem is. In die twaalf minuten zakt het huis in.
Als ik binnenkom liggen er nog dekens op de bank van het filmpje van gisteravond. Er staan drie bekers in plaats van een. In de gang liggen sokken van Daan die hij altijd uittrekt zodra hij binnen is. En dan is het half zes en heb ik nog vijf uur voor de dag om is.
Het is niet eens verdriet, daar is het te leeg voor. Het is een echo. Je hebt twee dagen lawaai gehad en dat lawaai is er nu niet meer, en je oren zijn er nog op ingesteld.
Ik heb van alles geprobeerd om het te vullen. Boodschappen doen op zondagmiddag, dat is een fout want dan loopt het vol met gezinnen. Klussen, maar met een boormachine in een leeg huis word je ook niet vrolijker. Sportschool, gesloten. Netflix, na een uur weet ik niet meer waar het over ging.
Drie jaar nu. Ik dacht dat het zou slijten en dat is maar half waar.
Zijn er hier meer vaders die dit kennen? En zo ja: wat doen jullie tussen vijf en negen?
4 reacties
Geen kinderen, dus ik ken niet precies wat jij hebt, maar zondagmiddag is bij mij ook het zwakke punt van de week.
Wat mij heeft geholpen is dat ik er iets in heb gezet dat op een vast tijdstip begint en waar ik niet onderuit kan. Ik ben gaan hardlopen om precies half zes, met een clubje van de atletiekvereniging. Het punt is niet het hardlopen. Het punt is dat er om half zes mensen op je staan te wachten en dat je dus om kwart over vijf je schoenen aan moet.
Zolang het aan mezelf lag deed ik het niet.
Wat je beschrijft als een echo, dat is precies het woord waar ik naar zocht.
Bij mij is het na bezoek van mijn dochter. Zij komt een keer in de zes weken en dan is het huis een middag lang vol, en als ze weg is staat het serviesgoed er nog en is de stilte harder dan ervoor. Ik heb weleens gedacht dat ik dat bezoek daarom bijna liever niet had. Dat is natuurlijk onzin en toch dacht ik het.
Ik heb er een ritueel van gemaakt en dat klinkt zweveriger dan het is.
Elke zondag om vijf uur wandel ik. Zelfde route, zelfde tijd, weer of geen weer, of ik er nu zin in heb of niet. Anderhalf uur. Bij slecht weer trek ik gewoon een jas aan.
De eerste maand vond ik het vreselijk. Nu is het het beste uur van mijn week, en dat komt denk ik doordat het het enige uur is waarvan ik van tevoren weet wat ik ga doen. Dat lege gat waar jij het over hebt is niet leeg meer, er zit iets in.
En er is nog iets: onderweg kom ik steeds dezelfde mensen tegen. Een man met een oude labrador, een stel met stokken. We groeten. Meer niet. Maar ik word gezien op zondag.
Ik kom hier na twee jaar nog even op terug, want ik denk dat dat nuttig is voor wie dit later leest.
Ik ben na de reactie van Jeroen ook gaan wandelen op zondagmiddag. Dat doe ik nu al bijna twee jaar. Het gat is er nog steeds, maar het is niet meer een gat van vier uur, het is er een van anderhalf.
En wat ik niet had verwacht: ik vertel de kinderen erover. Daan vroeg laatst of hij een keer mee mocht op een zondag dat hij er wel is. Dus nu is het soms met zijn tweeen.