Je collega's waren blijkbaar toch alleen collega's
Zesendertig jaar bij hetzelfde bedrijf. Onderhoudsmonteur, van mijn achtentwintigste tot vorig jaar.
Bij mijn afscheid stond de kantine vol. Een speech van de directeur waarin hij mijn naam twee keer verkeerd uitsprak, een envelop, een fotoboek dat ze hadden gemaakt, en handen schudden tot mijn arm pijn deed. Een van de jongens hield een praatje waarin hij zei dat het niet hetzelfde zou zijn zonder mij. Ik heb daar staan slikken.
Dat was april 2023.
Sindsdien heb ik van niemand meer iets gehoord. Niet een. Geen appje, geen keer bellen, en ik woon op zeven minuten fietsen van de poort.
Ik ben er niet boos over, dat wil ik er echt bij zeggen. Ik snap het ook wel. Ze hebben het druk, er is een nieuwe ploeg, het leven gaat door. Ik zou het waarschijnlijk zelf ook zo hebben gedaan toen ik nog werkte.
Het is meer dat ik erdoor overvallen ben. Ik dacht dat ik vrienden had. Ik had een gedeelde koffieautomaat en een gedeeld rooster. Dertig jaar lang naast iemand staan is blijkbaar iets anders dan iemand kennen.
Het lastigste is dat ik nu ook niet meer weet hoe ik het zou moeten repareren. Als ik nu bel klinkt het alsof ik zielig doe. En dat wil ik niet.
Herkent iemand dit?
4 reacties
Oh Henk, dit is zo herkenbaar, alleen bij mij ging het via de scheiding.
Wij hadden vrienden. Dat dacht ik tenminste. Toen bleek dat het vrienden van ons samen waren, en die kiezen niet bewust maar ze kiezen wel. Hij is degene die ze van vroeger kennen, dus hij hield ze.
En dat laatste van jou snijdt hout: als je zelf belt voelt het alsof je bedelt. Ik heb dat gevoel maandenlang gehad. Wat mij uiteindelijk heeft geholpen is dat ik niet belde om te praten maar met een concrete vraag. Iemand een keer vragen of hij naar mijn lekkende kraan wil kijken is makkelijker dan vragen of hij zin heeft in koffie, en het loopt op hetzelfde uit.
Dank jullie. Ik heb hier lang over nagedacht.
Marieke, dat van die concrete vraag heb ik uiteindelijk gedaan. Ik had een oude Zundapp staan waar ik het carburateurrubber niet van kon vinden, en ik heb een oud-collega gebeld die daar verstand van heeft. Hij stond twee dagen later op de stoep en is drie uur gebleven.
We hebben het niet over vroeger gehad en ook niet over hoe het met me gaat. We hebben aan die brommer gestaan. Dat was precies goed.
Precies dit. Toen ik met pensioen ging viel het van de ene op de andere dag stil.
In de thuiszorg heb je een team, je hebt een overdracht, je hebt gedoe over roosters. Je denkt dat dat je leven is. En dan is het er niet meer en blijkt dat je vooral een functie deelde.
Wat ik jammer vind is dat niemand je hierop voorbereidt. Er is een cursus over je pensioen en je financien, maar niemand die zegt: let op, over drie maanden belt er niemand meer.
Bij mij ging het na mijn burn-out precies zo. Eerst kaartjes en appjes, na twee maanden stilte. Ik heb er lang mee gezeten en ik denk inmiddels dat het niet persoonlijk is.
Mensen hebben een script voor korte gebeurtenissen. Iemand krijgt een kind, iemand gaat verhuizen, iemand valt uit: dan weten ze wat ze moeten doen. Voor situaties die maanden of jaren duren bestaat dat script niet. Dan lopen ze vast en dan wijken ze uit.
Dat maakt het niet minder rot, maar het scheelde mij wel dat ik het niet meer als afwijzing zag.