Voor het eerst in 41 jaar mijn eigen verjaardag geregeld
Ik ben deze week 67 geworden.
Kees deed altijd mijn verjaardag. Dat is zo gegroeid en ik heb er nooit bij stilgestaan hoeveel het was. Hij belde iedereen op, hij haalde het gebak bij de bakker op de hoek en niet bij de supermarkt, hij zette de stoelen klaar in een kring en hij zorgde dat er genoeg glazen waren. Ik hoefde alleen maar jarig te zijn.
De eerste twee jaar na zijn dood heb ik het overgeslagen. Het eerste jaar omdat het ondenkbaar was. Het tweede jaar omdat ik het weer ondenkbaar vond, wat achteraf gewoon uitstel was.
Dit jaar heb ik zelf gebeld. Zeven mensen. Ik heb daar drie dagen over gedaan, want na elk telefoontje moest ik even zitten.
Er kwamen er vijf.
Het was onwennig. Ik wist niet hoeveel gebak ik moest halen en ik heb er te veel gekocht. Op een gegeven moment werd het stil en dat had Kees opgevangen, en ik ben toen naar de keuken gelopen en heb daar een minuut of twee gestaan met mijn handen op het aanrecht.
Maar toen ik terugkwam zaten ze gewoon te praten en had niemand het gemerkt.
Het was goed. Niet zoals vroeger, maar goed. En het belangrijkste: ik heb het zelf gedaan.
Als iemand hier zoiets voor zich uitschuift, en ik denk dat er meer zijn: doe het maar gewoon. Het wordt niet minder eng door te wachten. Ik heb er twee jaar over gedaan om iets te doen wat achteraf drie telefoongesprekken en een taart was.
6 reacties
Wat ben ik trots op je, Annelies. Serieus.
En wat je schrijft over die twee minuten in de keuken: dat is denk ik precies hoe het gaat. Het is niet zo dat je het opeens weer kunt. Je kunt het niet, en je doet het toch, en achteraf blijkt dat niemand heeft gemerkt dat je het niet kon.
Vijf van de zeven is een prima opkomst, dat wil ik even benadrukken. Ik denk dat je zelf vooral die twee telt die niet kwamen.
En je hebt het zelf gedaan. Dat is het hele verhaal.
Gefeliciteerd meid, ook al ben ik laat.
Dat eerste jaar dat je het zelf doet is het zwaarst, daarna wordt het beter. Bij mij was dat met kerst. Piet deed altijd de boom en ik heb hem twee jaar niet gezet, en het derde jaar heb ik hem alleen gezet en zat ik ernaar te kijken en huilde ik als een kind.
Het jaar daarna was het gewoon een boom.
Dit is een van die berichten waar ik stil van word.
Wat mij vooral bijblijft is dat je drie dagen deed over zeven telefoontjes. Dat lijkt van buitenaf nergens op en van binnenuit is het een enorme berg. Ik ken dat van het jaar dat ik thuis zat: een afspraak maken bij de kapper kostte me een week.
Mensen die dat nooit hebben gehad snappen niet dat kleine dingen groot kunnen zijn. Hier snapt iedereen dat.
Nog gefeliciteerd! En goed gedaan.
Ik heb dit gelezen en toen mijn agenda erbij gepakt. Ik ben in mei jarig en ik ga het dit jaar ook doen. Ik heb het al drie jaar niet gevierd omdat ik dacht dat het te veel gedoe was, maar dat was niet de reden.
Wilma, wat fijn. Laat het me weten hoe het gaat, ik denk aan je in mei.