Mijn dochter woont in Canada en dat is verder dan het lijkt
Elke zondagmiddag om vier uur bellen we. Bij haar is het dan tien uur 's ochtends. Videobellen, met beeld en al, dat heeft mijn zoon voor mij ingesteld.
Ik verheug me daar de hele week op en dat is geen overdrijving. Zondagochtend ben ik al onrustig.
We praten een uur. Ik zie de keuken achter haar, ik zie de kinderen langslopen, soms komt de jongste even zwaaien. Ze vertelt over haar werk en ik vertel over de tuin en over wie er in het buurthuis ziek is.
En toch.
Je kunt door een scherm geen hand op iemands arm leggen. Je kunt niet samen zwijgen, want stilte via zo'n verbinding wordt meteen ongemakkelijk en dan gaat er iemand iets zeggen. Je kunt niet samen naar hetzelfde raam kijken.
Wat me het meest opvalt is wat er na afloop gebeurt. Ik druk op dat rode knopje en dan is het huis stiller dan het ervoor was. Alsof er iemand geweest is en weer weg is, terwijl er niemand geweest is.
Ik vertel haar dat niet. Dan voelt ze zich schuldig, en ze woont daar omdat haar man daarvandaan komt en dat is een goede reden, en daar hoef ik haar niet mee op te zadelen.
Dus ik zeg elke zondag dat het goed gaat en dan hangen we op.
5 reacties
Dat stiller na het ophangen. Precies dat, en ik heb er nooit iemand over horen praten.
Bij mij is het na bezoek van de kleinkinderen op woensdag. Vier uur lawaai en dan zijn ze weg en dan staat er nog een half glas ranja op tafel. Dat halve glas is het ergste.
En ik denk dat u gelijk heeft dat het door de vergelijking komt. Als je de hele dag alleen bent is stilte gewoon stilte. Meteen na gezelschap is het een gemis.
Ik zou het haar toch een keer vertellen.
Niet als verwijt en ook niet als klacht, gewoon als hoe het is. Zoiets als: ik vind het altijd fijn en ik vind het altijd even stil daarna.
Kinderen kunnen meer hebben dan wij denken. Wij beschermen ze nog steeds alsof ze acht zijn. En het is ook niet eerlijk, want als u dit nooit zegt, dan kan zij er ook nooit iets aan doen, en dan is het over vijf jaar nog precies zo.
Mijn ervaring is dat ze het meestal al voelen en niet durven vragen, net zoals u het al voelt en niet durft zeggen.
Daar heeft u misschien gelijk in, Truus. Ik ga erover nadenken.
Al vind ik dat makkelijker gezegd dan gedaan. Als ik het zeg is het gezegd en kan het niet meer terug.
Wilma, mag ik iets voorstellen? Zeg het niet aan het eind van het gesprek. Dan wordt het een bom die je laat vallen als je toch ophangt.
Zeg het aan het begin, gewoon als antwoord op hoe het gaat. Dan is er nog een uur om erover door te praten en dan wordt het een gesprek in plaats van een mededeling.
Even een bericht na al die tijd, want ik ben u een antwoord schuldig.
Ik heb het haar met kerst verteld. Aan het begin van het gesprek, zoals Marieke zei. Ik heb gezegd dat ik het altijd fijn vind en dat het daarna altijd even stil is.
Ze is stil geweest en toen zei ze dat ze dat had gedacht maar niet had durven vragen. Precies wat u zei, Truus.
We bellen nu twee keer per week. Zondag lang en woensdag kort, gewoon tien minuten terwijl zij ontbijt. Dat korte gesprek doet meer dan ik had gedacht, want nu zit er nooit meer dan drie dagen tussen.
Dank u wel allebei.