Vissen bij Twente, iemand mee?
Ik zit op zaterdagochtend meestal aan het Twentekanaal, ter hoogte van Hengelo. Vroeg, tussen een uur of zes en tien.
Het mooie aan vissen is dat je niks hoeft te zeggen. Je zit naast elkaar, je kijkt naar het water, af en toe zeg je iets over de wind of over een reiger, en dat is genoeg. Er is verder geen gesprek nodig en niemand vraagt hoe het met je gaat.
Ik denk dat dat voor sommigen hier precies goed is. Ik lees hier veel over praten en dat is mooi, maar niet iedereen is daar goed in. Ik in elk geval niet.
Spullen heb ik dubbel. Een hengel, een stoeltje, laarzen als je maat 43 hebt. Als je nog nooit hebt gevist maakt dat niks uit, dat is in tien minuten uitgelegd en de rest leer je vanzelf.
Koffie neem ik mee in een thermoskan. Meestal ook koek.
Je hoeft niet af te spreken hoe laat je weggaat. Als je na een uur genoeg hebt ga je gewoon.
5 reacties
Mijn Gerrit viste ook altijd. Ik heb er nooit iets van begrepen, hij kwam thuis met vier voorntjes die hij weer terug had gegooid.
Maar hij kwam wel altijd rustig thuis. Anders dan wanneer hij van zijn werk kwam. Ik snapte pas na zijn dood dat het hem niet om de vis ging.
Mooi dat u dit aanbiedt, Henk.
Ik woon in Breda dus dat is een flink eind, maar dit is het mooiste aanbod dat ik hier tot nu toe heb gelezen en dat wil ik even zeggen.
Naast elkaar zitten zonder te hoeven praten. Ik was in mijn burn-outtijd doodmoe van gesprekken. Iedereen wilde weten hoe het ging en ik had er geen antwoord op, en dan word je moe van je eigen uitleg.
Wat ik toen nodig had was precies dit: iemand naast me die niks vraagt. Dat je gezelschap kunt hebben zonder prestatie.
Nijmegen naar Hengelo is anderhalf uur, dat is te doen op een zaterdag als je toch vroeg op moet.
Ik heb nog nooit gevist en ik ben ook niet iemand die drie uur stil kan zitten, denk ik. Maar misschien is dat juist het punt.
Als het aanbod nog staat meld ik me een keer.
Staat nog steeds. Zeg maar wanneer.
En over dat stilzitten: dat valt mee. Je bent steeds met kleine dingen bezig, aas, dobber, een keer verzitten. Het is niet zoals mediteren, het is meer zoals klussen zonder dat er iets af hoeft.
Ben er geweest, twee zaterdagen geleden. Kwart over zes op een parkeerplaatsje in de mist.
Ik heb niks gevangen en Henk twee brasems. We hebben in vier uur misschien twintig zinnen gewisseld en het was een van de betere ochtenden van mijn jaar.
Voor wie twijfelt: ga gewoon.