Ik kook altijd voor vier en eet in mijn eentje
Praktisch probleem met een sociale ondertoon.
Ik kook graag en ik kook uitgebreid. Niet uit de pakjes, gewoon echt koken, soms twee uur op een zondag. En elk recept dat ik open sla is voor vier personen.
Dus ik eet drie dagen achter elkaar hetzelfde, of ik gooi de helft weg. Dat laatste doe ik meestal, en dan sta ik dus op woensdag een pan lasagne in de vuilnisbak te schrapen die ik zondag met plezier heb gemaakt.
Het gekke is dat ik pas na een jaar doorhad dat me dat somber maakte. Het is niet het eten. Het is dat je iets maakt wat bedoeld is om te delen en dat er niemand is om het mee te delen.
Dus het idee: is er iemand in de buurt van Deventer of Zwolle die een keer wil komen eten?
Ik kook, jij komt. Verder geen verplichtingen, je hoeft niks mee te nemen en je hoeft ook niet terug te vragen. Als het niks is, is het niks, dan hebben we gegeten.
Klinkt dit raar? Waarschijnlijk wel. Ik heb dit bericht vier keer herschreven omdat het steeds klonk als een contactadvertentie, en dat is het niet.
Maar het lijkt me hoe dan ook leuker dan dag drie van dezelfde lasagne.
6 reacties
Zwolle hier. Dat klinkt helemaal niet raar, dat klinkt gezellig.
En ik snap precies wat je bedoelt met dat delen. Ik ben na mijn scheiding een tijd lang gestopt met koken. Niet bewust, maar op een gegeven duur stond ik met een bakje soep voor de televisie en dat was normaal geworden. Ik heb er een jaar over gedaan om weer een tafel te dekken voor mezelf.
Als je het meent kom ik graag.
Ik meen het. Volgende week zaterdag?
En hou je van Italiaans, of is dat te veel de veilige keuze? Ik kan ook iets doen waar ik echt werk van moet maken, dat is eerlijk gezegd leuker.
Doe maar iets waar je werk van moet maken. Alles behalve olijven, dat is mijn enige eis.
Ik volg dit met plezier en ik zit een beetje mee te leven vanaf de zijlijn, wat waarschijnlijk raar is bij twee mensen die ik niet ken.
Laat even weten hoe het was. Niet omdat ik nieuwsgierig ben, maar omdat ik denk dat er hier meer mensen zijn die zoiets zouden willen voorstellen en die het niet durven. Als het bij jullie gewoon gezellig blijkt, scheelt dat de volgende iemand een hoop twijfel.
Dan bij dezen voor wie het zich afvraagt.
Het was heel gewoon en heel fijn. Ik was van tevoren behoorlijk zenuwachtig, ik heb twee keer een andere trui aangedaan, wat nergens op sloeg. En na tien minuten zaten we gewoon te praten.
We hebben het niet over eenzaamheid gehad. Dat vond ik achteraf het mooiste. Het ging over werk en over films en over het feit dat Deventer een verschrikkelijke parkeersituatie heeft.
De pasta was beter dan bij de Italiaan. Dat mag ook wel gezegd worden.
En voor de volledigheid: we eten nu ongeveer een keer per zes weken. Soms bij mij, soms bij Marieke.
Ik kook nog steeds voor vier. Nu blijft er twee over in plaats van drie, en dat noem ik vooruitgang.