Wandelen in Brabant, elke woensdagochtend
Ik loop sinds mijn burn-out elke dag. Dat is begonnen omdat de huisarts zei dat ik naar buiten moest en het is gebleven omdat het het enige was dat hielp.
Op woensdagochtend maak ik er een lange van. Ongeveer tien kilometer rond de Galderse Meren, we vertrekken om half tien vanaf de parkeerplaats en we zijn rond twaalf uur terug.
Rustig tempo. Echt rustig, niet dat sportieve gedoe. Als iemand niet zo goed ter been is passen we de route aan, er is een kortere variant van zes kilometer.
Je hoeft geen prater te zijn. Sterker nog, het mooiste aan lopen vind ik dat je naast elkaar loopt in plaats van tegenover elkaar te zitten. Je hoeft elkaar niet aan te kijken en daardoor gaat het gesprek vanzelf ergens over, of het gaat nergens over en dat is ook goed.
We zijn nu met zijn drieen. Ik, een man uit Prinsenbeek die ik hier heb leren kennen, en een vrouw die zich vorige maand aansloot.
Er kan makkelijk iemand bij. Je hoeft je niet aan te melden of iets te bevestigen, je komt gewoon een keer.
4 reacties
Wat leuk dat het is gegroeid naar drie. Dat is precies hoe het hoort te gaan en het is ook precies waarom het werkt: je bent begonnen zonder te weten of er iemand zou komen.
Dat naast elkaar lopen in plaats van tegenover elkaar zitten is een goede observatie. Bij zwemmen heb ik hetzelfde. Je doet iets samen en het gesprek is bijzaak, en juist daardoor komt het.
Ik denk dat veel mensen het te groot maken. Koffiedrinken met een vreemde is eng, want dan moet je praten. Naast iemand lopen is niks.
We lopen inmiddels met zijn vijven.
Wat me het meest verbaast: een van hen komt uit Tilburg en rijdt elke woensdag een half uur heen en een half uur terug voor een wandeling van twee uur. Dat zegt wel iets over hoe hard mensen zoeken naar iets om naartoe te gaan.
En er is nog iets. We drinken nu na afloop koffie in het paviljoen. Dat is er vanzelf ingeslopen, niemand heeft het voorgesteld. De eerste keer bleef er iemand hangen en de tweede keer bleven we allemaal.
Als ik in de buurt woonde stond ik er woensdag, dat weet ik zeker.
Wat je beschrijft over die koffie die er vanzelf insloop: dat is denk ik hoe het altijd gaat. Niemand kan een vriendschap plannen. Je kunt alleen zorgen dat er regelmatig een aanleiding is en dan moet je afwachten.
Fantastisch dat je dit doet, Jeroen.
Vijf man. Netjes.
Ik heb mijn visserij nu ook twee vaste mensen, waaronder Ruben die hier vorig jaar reageerde. We zeggen niks maar we zijn er wel.
Misschien is dat de les van dit hele forum: gewoon een tijdstip en een plek noemen en dan afwachten wie er komt.