Hoe zeg je tegen iemand dat je eenzaam bent?
Mijn broer belde vorige week. Dat doet hij een keer in de twee maanden en dan vraagt hij hoe het gaat.
Ik zei goed.
Dat is niet waar en ik denk dat hij dat ook wel weet. Hij vroeg het namelijk twee keer, en de tweede keer op een andere toon. Dat is zijn manier om de deur open te zetten. En ik heb hem weer dichtgedaan.
Het punt is dat ik het woord niet over mijn lippen krijg. Eenzaam. Het klinkt zo zielig. Het klinkt alsof er iets met je mis is, alsof je niemand hebt kunnen houden. En als ik het tegen mijn broer zeg dan is het gezegd en dan kan het niet meer terug, en dan denkt hij er de rest van zijn leven aan als hij mij ziet.
Het gekke is dat ik het hier wel kan typen. Tegen wildvreemden. Ik zit hier al twee jaar dingen op te schrijven die ik tegen mijn eigen familie niet zeg.
Misschien is dat omdat jullie het al weten. Hier hoef ik niks uit te leggen en hoef ik ook niemand teleur te stellen.
Maar mijn broer is de enige die ik nog heb en ik zou willen dat hij weet hoe het zit.
Hoe doen jullie dat?
7 reacties
Ik heb dat woord ook nooit gebruikt. Ik denk dat bijna niemand het hardop zegt, ook de mensen hier niet als het erop aankomt.
Wat ik op een gegeven moment zei was: ik zie te weinig mensen.
Dat kwam er veel makkelijker uit en het betekent precies hetzelfde. Het verschil is dat "eenzaam" iets zegt over wie je bent, en "ik zie te weinig mensen" iets over hoe je week eruitziet. Dat eerste is een diagnose, dat tweede is een situatie. En een situatie kun je samen bekijken.
Mijn zwager reageerde er ook heel anders op dan ik had verwacht. Hij zei: dan kom ik donderdag.
Bij mij hielp het om het in een gewoon gesprek te laten vallen in plaats van het aan te kondigen.
Als je zegt "ik moet je iets vertellen" wordt het een gebeurtenis en dan gaat iedereen rechtop zitten. Als je het gewoon zegt terwijl je koffie inschenkt, blijft het klein en dan kan de ander er ook normaal op reageren.
En Henk, nog iets: u schrijft dat hij er dan de rest van zijn leven aan denkt als hij u ziet. Dat is denk ik precies andersom. Nu denkt hij dat het goed gaat en dus belt hij een keer in de twee maanden. Als hij het weet, belt hij vaker. Dat is geen last voor hem, dat is een opluchting, want nu voelt hij dat er iets is en weet hij niet wat.
En misschien hoef je het helemaal niet te zeggen.
Je kunt ook gewoon vragen of hij een keer langskomt. Dat is precies hetzelfde verzoek zonder het woord. Als hij komt en jullie zitten samen in de schuur, dan snapt hij het vanzelf, en dan heb je het nooit hoeven uitleggen.
Ik denk dat wij te veel geloven dat dingen benoemd moeten worden. Soms is aanwezigheid genoeg.
Die van Marieke ga ik doen. Vragen of hij komt.
Dank jullie wel. Ik zat hier gisteravond met een biertje en ik had het niet verwacht dat er zoveel antwoord zou komen op een vraag die ik eigenlijk stelde om hem van me af te schrijven.
Hij komt zondag.
Ik heb gewoon gebeld en gevraagd of hij zin had om te komen kijken naar de Zundapp, want die is nu af. Hij zei meteen ja en hij klonk blij. Dat had ik dus twee jaar geleden al kunnen doen.
Hij is er van elf tot half zes geweest.
We hebben aan de brommer gestaan, we hebben een broodje gegeten en op het laatst zaten we in de schuur op twee krukjes. Toen vroeg hij of het een beetje ging in mijn eentje.
Ik heb toen gezegd dat ik weinig mensen zie. Dat woord van Jeroen dus. Hij knikte en zei dat hij dat wel dacht, en toen zei hij dat hij voortaan elke maand komt.
Meer is er niet gebeurd. Het was genoeg.