Zondag is bij mij de vijand
Doordeweeks lukt het prima. Ik werk, ik doe boodschappen, ik ga naar de sportschool, ik ben moe en ik ga slapen. Op een gewone dinsdag heb ik niet eens tijd om me alleen te voelen.
Maar zondag.
Ik werk zaterdagavond tot twee uur, dus ik word zondag rond elf uur wakker. En dan liggen er twaalf uur voor me waar helemaal niks in staat. Geen afspraak, geen boodschap die moet, niemand die iets van me verwacht.
En dan begint het denken. Dat is het echte probleem. Zolang ik bezig ben is er niks aan de hand, maar zodra er ruimte is komt alles binnen: dat ik hier eigenlijk niemand meer heb, dat mijn studiegenoten allemaal een baan hebben waar ze over kunnen vertellen, dat ik 28 ben en niet weet wat ik hier aan het doen ben.
Ik heb van alles geprobeerd.
Uitslapen tot twee uur: slechter, want dan is de dag al half weg en voel ik me nog rotter.
Een planning maken op zaterdag: haal ik nooit, en dan heb ik ook nog gefaald.
Naar de stad gaan: dat is de ergste. De Grote Markt op zondagmiddag staat vol met gezinnen en vriendengroepjes en dan ben je pas echt alleen.
Wat doen jullie op zondag?
5 reacties
Wandelen. Vast tijdstip, altijd dezelfde route, ook als ik geen zin heb, en zeker als ik geen zin heb.
Dat klinkt saai en dat is het ook. Dat is precies waarom het werkt. Het is geen leuk plan waar je van tevoren zin in moet hebben, het is een anker. Er zit iets in die dag waar je naartoe kunt en waar je vandaan komt, en de rest van de uren hangen daaraan.
Wat ik je zou afraden is iets kiezen dat je alleen doet als je je goed voelt. Dan doe je het precies op de dagen dat je het niet nodig hebt.
Ik heb er een kookdag van gemaakt. Zondagmiddag maak ik de hele week voor: vijf bakjes in de koelkast.
Het mooie daaraan is dat het nut heeft. Dat mis ik op een lege dag nog het meest, dat je niks doet dat ergens toe leidt. Nu weet ik op woensdag dat ik zondag iets goeds heb gedaan.
En het duurt lang, dat is ook een voordeel. Drie uur van die twaalf zijn weg.
Zwemmen om negen uur, en dan daarna koffie in het zwembadrestaurant waar altijd dezelfde mensen zitten.
Ik ken hun namen niet eens. Er is een man met een krant die er elke keer zit, en twee vrouwen die na de aquagym komen. We knikken. Soms zeggen we iets over het weer.
Dat klinkt als niks en het is voor mij het belangrijkste half uur van mijn zondag. Ik denk dat er een soort contact bestaat dat tussen vriendschap en vreemden in zit, en dat we daar geen woord voor hebben, terwijl het misschien wel het makkelijkste is om te krijgen.
Die van Ineke ga ik proberen. Iets met vaste mensen die je niet echt kent klinkt precies goed, want ik heb op zondag geen energie voor echte gesprekken. Alleen maar het idee dat er mensen zijn.
En Sander, dat over iets kiezen dat je alleen doet als je je goed voelt: dat is precies waar al mijn plannen op stukliepen.
Bij ons in de kerk is er koffie na de dienst, en dat is voor mij de belangrijkste twintig minuten van de week.
En u hoeft niet te geloven om koffie te drinken hoor. Er zitten bij ons mensen aan tafel die alleen voor de koffie komen en dat weet iedereen en dat is prima. Als u zoiets in Groningen kunt vinden, een kerk of een buurthuis of wat dan ook, dan zou ik het proberen.
Het gaat er niet om wat het is. Het gaat erom dat er een tijdstip is waarop u ergens verwacht wordt.