Op papier gaat het prima met me
Achtendertig toen ik dit schreef, inmiddels negenendertig. Vast contract, koophuis in Deventer, geen schulden, gezond. Als iemand vraagt hoe het gaat zeg ik goed, en dat is niet eens gelogen.
Ik heb laatst uit nieuwsgierigheid teruggerekend wanneer ik voor het laatst een gesprek heb gehad waarin het ergens over ging. Niet over werk, niet over het weer, niet over hoe duur alles is geworden. Gewoon een gesprek.
Dat was zeven maanden eerder. Met mijn zus. In de auto, op weg naar de begrafenis van een oom die ik nauwelijks kende. Vijfendertig minuten heen en veertig terug omdat het druk was.
Mijn vrienden van de middelbare school hebben allemaal kinderen. Die zien elkaar bij verjaardagsfeestjes van die kinderen, in de speeltuin, bij het voetbalveld. Daar hoor ik niet bij. Niet omdat ze me niet mogen, ik krijg nog steeds een berichtje op mijn verjaardag. Maar er is geen aanleiding meer, en zonder aanleiding gebeurt er niks.
Op werk zijn we collegiaal. Ik weet van drie mensen hoe hun kinderen heten. In de sportschool knikken we naar elkaar.
Het vervelende is dat er niks kapot is. Er is niks gebeurd waar ik boos over kan zijn, niemand heeft me iets aangedaan. Ik mis niks concreets. Ik mis alles tegelijk een beetje, en daar kun je bij niemand mee aankomen.
4 reacties
Die laatste twee zinnen. Er is niks kapot, er is alleen niks.
Ik heb dit bericht destijds aan mijn broer laten lezen omdat ik het zelf niet uitgelegd kreeg. Hij snapte het meteen en ik niet eerder dan toen.
Bij mij kwam het door de scheiding, dus ik had wel een aanleiding, maar het eindpunt is hetzelfde. Ik denk dat er heel veel mannen van onze leeftijd zo rondlopen. We hebben er alleen geen taal voor, want zeggen dat je eenzaam bent klinkt als klagen en dat doen we niet.
Ik ben elf jaar jonger dan jij en dit is exact mijn leven, alleen dan zonder koophuis.
Dat is eerlijk gezegd best confronterend. Ik dacht namelijk dat het vanzelf overgaat. Dat het bij mijn leeftijd hoort en dat je rond je dertigste ergens landt.
Dus mijn vraag is eigenlijk: is er iets waarvan jij achteraf denkt, dat had ik eerder moeten doen?
Femke, goede vraag, en ik heb er even over nagedacht.
Wat ik te lang heb gedaan is wachten op een natuurlijke aanleiding. Ik dacht dat vrienden maken iets is dat je overkomt, zoals op school. Dus ik ging wel naar de sportschool en naar mijn werk en ik wachtte tot er iets zou ontstaan. Dat gebeurt niet meer als je ouder bent.
Wat wel werkt is iets bedenken waar je zelf over gaat en dat blijven doen ook als het de eerste keren niks oplevert. Ik ben hier op een gegeven moment gaan vragen of iemand kwam eten. Dat voelde belachelijk. En het werkte.
Herkenbaar tot en met de knik in de sportschool.
Wat ik daar nog aan toe zou voegen: ik merk dat ik zelf ook een van die vrienden ben die niet belt. Ik heb in Limburg mensen zitten die precies hetzelfde over mij zullen denken. Dat is een ongemakkelijke gedachte, want het betekent dat het aan twee kanten stil blijft omdat allebei de kanten wachten.