Ik zie de hele dag mensen en spreek niemand
Ik werk in de bediening in een cafe in Groningen. Op een drukke zaterdag praat ik met misschien tweehonderd mensen.
"Wat kan ik voor je inschenken." "Alles naar wens?" "Nog een rondje?" "Fijne avond nog."
Ik ben er goed in ook. Ik weet welke tafel een grapje wil en welke met rust gelaten moet worden. Mensen zeggen tegen elkaar dat ik gezellig ben.
En dan fiets ik om twee uur 's nachts naar huis over de Vismarkt en ik kom binnen en ik zet mijn telefoon op de oplader en er is niemand aan wie ik kan zeggen dat het druk was of dat er een man was die vervelend deed.
Wat ik het ergst vind is dat iedereen denkt dat ik een bruisend leven heb omdat ik in de horeca zit. Mijn moeder zegt dat ik zoveel mensen ken. Klopt. Ik ken tweehonderd mensen die mijn naam niet weten.
Ik heb het drukste sociale leven van iedereen die ik ken en het eenzaamste.
En dan is er nog dit: ik werk als anderen vrij zijn. Vrijdag, zaterdag, feestdagen. Dus zelfs als ik iemand zou hebben om iets mee af te spreken, kan ik nooit. Dat maakt het extra ingewikkeld om er iets aan te doen.
4 reacties
Dit is precies waarom ik hier ben. Druk zijn en eenzaam zijn hebben helemaal niks met elkaar te maken en toch denkt iedereen van wel.
Dat stuk over die werktijden onderschat men enorm. Ik heb jaren ploegendienst gedraaid voordat ik dit werk kreeg, en dat was niet alleen vermoeiend, het maakte me ook onbereikbaar. Als je drie keer nee moet zeggen op een uitnodiging vragen ze het een vierde keer niet meer.
Wat bij mij hielp was iets zoeken dat overdag is, op een doordeweekse dag. Dat is een kleinere vijver, maar de mensen die er zijn hebben ook een raar ritme en die snappen het.
Ik heb jaren in de zorg gewerkt en dit is hetzelfde verhaal met een ander uniform.
Je geeft de hele dag. En omdat je de hele dag geeft denken mensen, en denk je zelf ook, dat je vol zit. Terwijl geven en krijgen echt niet hetzelfde zijn.
Wat ik je zou willen meegeven: zoek iets waar jij niet degene bent die het gezellig moet maken. Bij mij is dat het zwembad. Ik zwem baantjes, ik hoef tegen niemand aardig te doen, en juist daar ben ik mensen gaan kennen.
Dank jullie. Ik had niet verwacht dat er iemand zou reageren, laat staan dat er mensen zijn van vijftig en zestig die precies hetzelfde beschrijven.
Dat is eigenlijk het rare aan dit: ik dacht dat ik hier de jongste zou zijn en dat niemand het zou snappen. En nu blijkt dat het probleem gewoon hetzelfde is, alleen de aanleiding verschilt.
Ineke, ik ga naar dat zwembad kijken.
Twee uur 's nachts thuiskomen en niemand hebben om iets naartoe te sturen. Ik ken dat gevoel precies, alleen is het bij mij na een avond gamen in plaats van een avond werken.
Ik heb op een gegeven moment gemerkt dat ik dan mijn telefoon zat open te doen en weer dicht. Niet omdat ik iets zocht, maar omdat ik hoopte dat er iets zou zijn.