Als je in het eerste jaar niet aanhaakt, haak je nooit meer aan
Ik zit in mijn derde jaar in Utrecht en ik ken bijna niemand.
Mijn eerste jaar heb ik thuis gewoond in Veenendaal, want een kamer was niet te betalen en mijn ouders konden niet bijspringen. Elke dag heen en weer met de trein, ruim een uur enkele reis. Na college meteen naar het station, want anders miste ik de aansluiting.
Daar zit het hem in. Die eerste zes weken worden alle groepjes gevormd. Introductieweek, werkgroepen, de kroeg na afloop. Ik was er wel bij overdag, maar ik was er nooit bij om zeven uur 's avonds.
Toen ik in het tweede jaar eindelijk een studio vond, was alles al ingedeeld. Whatsappgroepen zitten vol. Mensen weten al met wie ze een project doen. En je kunt daar als buitenstaander niet meer tussen komen, niet omdat ze vervelend zijn, maar omdat er geen ruimte meer is. Iedereen heeft zijn mensen.
Ik ben niet verlegen. Ik praat prima met mensen in een werkgroep. Maar dat blijft altijd bij die werkgroep en het gaat nooit ergens over.
Wat me het meest dwarszit is dat iedereen zegt dat je studietijd de mooiste tijd van je leven is. Als dat waar is, dan heb ik mijn mooiste tijd doorgebracht in de trein tussen Veenendaal en Utrecht Centraal.
Iemand die dit heeft opgelost? Ik hoor het echt graag.
5 reacties
Verenigingen zijn de manier, en dan bedoel ik niet per se studentenverenigingen.
Het punt van een studievereniging is dat daar dezelfde mensen zitten die elkaar al kennen. Wat wel werkt is iets waar mensen binnenkomen die ook nieuw zijn en die er ook alleen naartoe gaan: een sportclub, een klimhal, vrijwilligerswerk, een koor.
Bij mijn klimhal komt iedereen alleen binnen en gaat iedereen met iemand weg. Dat is precies waarom het werkt.
En nog iets: kies iets waarbij je iets samen moet doen. Naast elkaar in de bioscoop zitten levert niks op. Iemand zekeren wel, want dan moet die ander je vertrouwen.
Ik ben in Groningen bij een filmclub gegaan waar ik met mijn 28 jaar de jongste was. Ik voelde me daar de eerste keer echt een kind bij.
Dat bleek helemaal niet uit te maken. Sterker nog: het was makkelijker dan met leeftijdsgenoten, want er was niemand die zich beter voordeed dan hij was. Mensen van vijftig hebben geen zin meer in dat spel.
Als je iets zoekt: leeftijd maakt minder uit dan je denkt. Wat uitmaakt is of je iets gedeeld hebt om over te praten.
Dank voor de reacties, ik had niet zoveel verwacht.
Dat van Ruben over samen iets moeten doen snap ik. Ik heb me opgegeven voor die filmclub waar Femke het over had, of nou ja, een filmclub hier in Utrecht. Eerste keer is donderdag. Ik zag op de site dat de gemiddelde leeftijd een stuk hoger ligt en ik dacht eerst dat dat niks voor mij is, maar na wat jullie schrijven ga ik toch.
Beter dan weer een avond niks.
Even een terugkoppeling: ik ben er nu vijf keer geweest.
De eerste keer was ongemakkelijk. Ik zat naast een vrouw van in de zestig en we hebben het na afloop drie kwartier over een film gehad waarvan ik dacht dat ik hem niet zou snappen.
Ik ken nog steeds niemand goed. Maar er zijn nu mensen die hallo zeggen als ik binnenkom, en dat is meer dan ik in drie jaar op de universiteit voor elkaar heb gekregen.
Ik ben 39 en ik zit met exact hetzelfde probleem, alleen dan met een baan in plaats van een studie.
Dus mijn eerste boodschap is: je bent niet te laat. Er is geen moment geweest waarop de deur dichtging en jij er net buiten stond. Het systeem klopt gewoon niet. We hebben onze samenleving zo ingericht dat vrienden maken iets is dat je op je zeventiende doet en daarna nooit meer, en dat is idioot want de meeste mensen leven daarna nog zestig jaar.
Wat ik je wel zou aanraden: verwacht er niet te veel van per keer. Ik heb lang gedacht dat je ergens naartoe gaat en dat er dan een klik moet zijn. Zo werkt het niet. Je gaat acht keer ergens naartoe en bij de negende keer merk je dat je iemand kent.