Nieuwe vrienden maken op je dertigste is echt anders
Op de basisschool ging je naast iemand zitten en dan was je vrienden. Zo simpel was het. Je hoefde er niks voor te doen en er hoefde ook geen reden te zijn.
Op je dertigste moet je een reden hebben.
Je kunt niet tegen een collega zeggen: zullen we vrienden worden. Dan kijken mensen raar. Alles moet via een omweg: een activiteit, een gedeelde klus, iemand die iemand kent. En die omweg moet je maandenlang volhouden voordat er iets ontstaat waar je iets aan hebt.
Ik heb dit uitgerekend voor mezelf, want ik ben nu anderhalf jaar in Nijmegen. Ik heb in die tijd misschien vijftien mensen gesproken buiten mijn werk om. Daarvan heb ik er drie een tweede keer gezien. Van die drie is er een die ik zou durven appen als ik me rot voel, en dat is iemand die ik hier heb leren kennen.
Wat het extra lastig maakt: je mag het niet te graag willen. Als je te enthousiast bent schrikken mensen. Dus je moet doen alsof je het allemaal wel best vindt terwijl je hoopt dat er iets van komt.
En nog iets, en dit is denk ik vooral een mannending: hier praat je niet over. Ik heb dit nooit tegen een van mijn vrienden in Limburg gezegd. Als zij vragen hoe het gaat zeg ik dat ik het druk heb.
Ik vind het bizar hoeveel moeite iets kost dat vroeger vanzelf ging.
5 reacties
En je moet er ook nog eens energie voor hebben na een werkdag. Dat is het stuk waar ik meestal afhaak.
Om zeven uur 's avonds op de bank denk ik: ik zou naar die ding kunnen gaan. En dan denk ik: of ik kan hier blijven zitten. En dat tweede wint bijna altijd, en het rare is dat ik daarna niet eens iets leuks doe, ik zit gewoon.
Wat mij daarbij helpt is dat ik dingen kies die vroeg zijn of in het weekend. Alles wat na zeven uur op een werkdag begint doe ik gewoon niet, hoe leuk het ook klinkt als ik het inplan.
Precies dit, en dat stuk over dat je het niet te graag mag willen is zo waar en zo oneerlijk.
Ik merk dat ik gesprekken bijna afmeet. Niet te veel appen, niet als eerste voorstellen om weer af te spreken, niet laten merken dat het me wat doet. Alsof het een spel is waarin degene die het meest nodig heeft verliest.
Dat is trouwens precies wat ik ook bij daten zie en ik vind het bij vriendschap veel erger.
Volhouden tot je elkaar genoeg kent. Dat is de kern van het hele verhaal.
De meeste mensen stoppen te vroeg, ik ook. Ik ben vier keer naar een fotografieclub geweest en toen gestopt omdat ik dacht dat het niks werd. Achteraf denk ik: vier keer is niks. Ik verwachtte na vier avonden een vriendschap terwijl dat op de basisschool ook maanden duurde, alleen zag je elkaar toen elke dag.
Dat is het echte verschil. Niet dat het moeilijker is, maar dat je elkaar zo weinig ziet dat alles tien keer zo lang duurt.
Sander, dat over die frequentie is denk ik het beste antwoord op mijn eigen bericht.
Op de basisschool zag je iemand vijf dagen per week. Nu is een keer per week al veel. Als je dat omrekent is een half jaar wekelijks klimmen ongeveer evenveel contact als drie weken school.
Dat vind ik eigenlijk geruststellend. Het duurt niet lang omdat er iets mis is met mij. Het duurt lang omdat het gewoon lang duurt.
Ik ben 24 en het is nu al zo. Ik dacht altijd dat het aan de studie lag en dat het later beter zou worden als mensen wat rustiger zijn.
Dit bericht is in dat opzicht behoorlijk deprimerend om te lezen. Maar wel nuttig, want dan weet ik dat ik er nu iets aan moet doen in plaats van wachten tot het vanzelf beter wordt.