Mijn zoon vroeg of hij een vriendje mee mocht nemen
Klein dingetje. Ik was er totaal ondersteboven van en ik zit er nu nog van na te trillen, dus ik schrijf het maar even op.
Daan is negen. Hij komt om het weekend bij mij en dat gaat prima, we hebben onze dingen, we bakken pannenkoeken op zaterdagochtend en we kijken te lang televisie.
Maar mijn appartement is nooit zijn huis geweest. Dat merk je aan kleine dingen. Hij vraagt of hij iets mag pakken uit de koelkast. Hij ruimt zijn tas niet uit. Hij zegt "bij jou" en "thuis", en met thuis bedoelt hij het huis waar hij met zijn moeder woont.
Dat doet elke keer een beetje pijn en ik heb er nooit iets van gezegd, want het is ook gewoon waar.
Vanmiddag vroeg hij of Sem volgend weekend mee mocht komen. Blijven slapen zelfs.
Dat betekent dat hij mijn appartement een plek vindt waar je een vriend mee naartoe neemt. Geen tussenstation waar je twee dagen doorbrengt. Gewoon een huis waar je woont.
Ik heb ja gezegd op een normale toon, en toen ben ik naar de keuken gelopen en heb ik daar even staan janken met de kraan aan.
Daarna heb ik twee pizza's besteld en hebben we een film gekeken die ik al drie keer had gezien.
Drie jaar. Zo lang heeft dat geduurd.
6 reacties
Oh Sander. Wat een mooi bericht en wat ben ik blij voor je.
Dat verschil tussen "bij jou" en "thuis": daar heb ik nooit bij stilgestaan en nu ik het lees snap ik hoe hard dat elke keer moet zijn aangekomen. Terwijl je er niks van kunt zeggen, want een kind van negen bedoelt er niks mee.
Geniet van dat weekend met Sem. En laat ze alsjeblieft veel te veel snoepen.
Het weekend is geweest. Twee jongens van negen in een appartement is meer lawaai dan ik me had voorgesteld.
Sem heeft gevraagd of we volgende keer weer pannenkoeken doen. Volgende keer.
Geen tussenstation. Gewoon thuis. Die zin blijft hangen.
Wat mij ook opvalt is dat je op een normale toon ja hebt gezegd. Dat is precies goed gedaan. Als je had laten merken hoeveel het voor je betekende was het een groot moment geworden en dan had hij het misschien nooit meer gevraagd.
Soms is het beste wat je voor iemand kunt doen: doen alsof het gewoon is.
Ik ken je niet en ik heb zelf geen kinderen, maar ik zit hier op mijn werk in de pauze een beetje te grienen om een bericht van een vreemde. Dus dat heb je goed gedaan.
Blij voor je.
Dit is waar deze plek voor bedoeld is. Prachtig.
En drie jaar, dat is denk ik ook een boodschap voor iedereen hier die vindt dat het te lang duurt. Het duurt gewoon lang. Dat betekent niet dat het niet gebeurt.
Goed zo, jongen.
Ik heb zelf geen kinderen dus ik ga er verder niks zinnigs over zeggen, maar ik heb dit twee keer gelezen en dat doe ik niet vaak.