Bij het zwembad kennen ze mijn naam
Sinds afgelopen najaar zwem ik op dinsdag en vrijdag om half negen. Dat is in het begin een hele toer geweest, want ik ben geen ochtendmens en ik heb er drie keer over gedacht om te stoppen.
Ik zwem een half uur baantjes, ik douche, ik drink koffie en ik ga naar mijn werk.
Vandaag zei de vrouw bij de kassa: "Hé Ineke, je was er dinsdag niet."
Dat is alles. Zes woorden.
Ik was dinsdag naar de tandarts en ik heb dat uitgelegd en zij zei dat dat vervelend was en toen heb ik mijn kaartje gescand en ben ik gaan zwemmen.
En ik heb de hele dag lopen glimlachen om die zes woorden.
Ik heb er onder het zwemmen over nagedacht waarom dat zo binnenkwam. Ik denk dat het dit is: zeven jaar lang was ik iemands dochter die zorgde. Daarna was ik iemand die niks meer hoefde. In allebei die rollen was ik nergens iemand die gemist wordt als ze er niet is.
En nu is er een vrouw bij een kassa in een zwembad die het merkt.
Dat is niet niks. Dat is eigenlijk best veel.
5 reacties
Gemerkt worden. Daar gaat het uiteindelijk om, denk ik, en ik ben blij dat je het zo precies opschrijft.
Ik lees hier veel over eenzaamheid als een tekort aan gezelschap. Maar volgens mij is het net zo vaak een tekort aan gemist worden. Je kunt de hele dag mensen om je heen hebben en toch niemand hebben die het merkt als je er niet bent.
Dat is denk ik ook waarom dit forum werkt. Als iemand hier drie weken niks schrijft, valt dat op.
Wat een fijn bericht om op een vrijdagmiddag te lezen.
En wat ik zo mooi vind: die vrouw bij de kassa heeft geen idee wat ze heeft gedaan. Voor haar was het een opmerking van niks. Dat is een troostende gedachte, want het betekent dat wij dat ook allemaal kunnen doen zonder dat het ons iets kost.
Ik ga vanaf nu bij de koffieochtend zeggen als ik iemand gemist heb.
Ik ben na jouw tip in september ook naar het zwembad gegaan, in het Noorderbad hier.
Er kent nog niemand mijn naam. Ik ga nu een half jaar en ik ken de gezichten wel, er is een man met een gele badmuts die er altijd is.
Maar ik hou vol, want jouw verhaal is precies het bewijs waar ik naar op zoek was.
Volhouden Femke. Bij mij duurde het vijf maanden voordat er iemand iets zei.
En een tip die ik zelf van iemand hier heb gekregen: ga altijd op dezelfde dagen en op hetzelfde tijdstip. Ik ging eerst wanneer het uitkwam en toen zag ik telkens andere mensen. Zodra ik het vast maakte begon het te werken, want toen zag ik steeds dezelfde vijftien mensen.
Die gele badmuts is jouw ingang. Over een tijdje ga je knikken en daarna zegt een van jullie iets over het water.
Zes woorden. Zo weinig is er nodig.
Ineke, ik ken je nu bijna twee jaar van hier en ik weet nog hoe je eerste bericht klonk. Dit is een ander mens. Dat wilde ik even zeggen.